Tryby warunkowe w angielskim – co musisz umieć na maturze?

Jedyne co w życiu pewne to śmierć i podatki. I to, że na maturze z angielskiego, na poziomie rozszerzonym, pojawi się co najmniej jedna kwestia z trybów warunkowych. W dzisiejszym artykule postaram się przybliżyć Ci ten temat, jednocześnie przekazując szczyptę przygotowania do wakacji/walentynek.

Tryby warunkowe możemy podzielić na prawdopodobne i hipotetyczne. Do tych pierwszych należą zerowy i pierwszy, natomiast do pozostałych –tryb drugi, trzeci oraz mieszane.

Zacznijmy od zerowego trybu warunkowego

Jest to tryb, którego używamy mówiąc o uniwersalnych prawdach, zasadach, porzekadłach, lub jeśli mamy 100% pewność, że coś się wydarzy. Na przykładzie praw natury, możemy powiedzieć:

If you heat water, it boils.

Ogólna struktura tego trybu wygląda tak: if+rzeczownik+present simple,  rzeczownik+czasownik w present simple. 

Niemniej, któż skupiałby się na fizyce, kiedy można mówić o uczuciach. 

Wyobraźmy sobie Johna, który pracuje w korporacji (typowa nine-to-five job). Powiedzmy, że John zaczął ostatnio inaczej patrzeć na przyjaciółkę z pracy. Jest rozsądny, więc wie, że takie relacje zwykle prowadzą do kombinacji. Powtarza sobie:

If you fancy someone at work, it usually complicates things. Tutaj używa zerowego trybu warunkowego, bo mowa jest o uniwersalnej prawdzie. 

Pierwszy tryb warunkowy

Z tego trybu korzystamy, kiedy mówimy o sytuacjach, które niemalże na pewno się wydarzą, do planowania przyszłości, ale też delikatnego flirtu z losem (w końcu nie jesteśmy już tak przekonani o swojej nieomylności jak w trybie zerowym). 

Np. If it rains tomorrow, we will stay home. 

→ Szansa, że będzie padać jest bardzo wysoka, ale nie wykluczamy, że pogoda może się poprawić. 

Ogólna struktura to: if+present simple, will+bezokolicznik, czyli:

If you keep chatting him up, he’ll eventually ask you out – jeśli będziesz do niego ciągle zagadywać, to w końcu zaprosi cię na randkę.

Wracając do Jona: wyobraźmy sobie, że mimo wysiłków nie może zapomnieć o koleżance (lub: he can’t get her out of his head). Zastanawia się, czy powinien ryzykować:

If I ask her out, she might say yes.

A może nawet więcej: 

If she says yes, I’ll take her to that little café with the fairy lights.

Bo wiadomo – romance is in the air, a pierwszy tryb warunkowy świetnie się nadaje do snucia lekkich planów i prognoz miłosnych.

Drugi tryb warunkowy

Tu przechodzimy do strefy gdybania i fantazjowania. Ten tryb dotyczy mało prawdopodobnych lub wyobrażonych sytuacji w teraźniejszości lub przyszłości. Używamy go, kiedy coś jest raczej marzeniem lub teoretycznym scenariuszem, który nie ma zbyt wielkich szans, żeby się spełnić.

Struktura: if+past simple, would+bezokolicznik, czyli np.:

If I were you, I wouldn’t two-time my girlfriend.

(przy okazji: were stosujemy dla wszystkich osób w tym trybie, nawet z „I”)

Two-time to nieformalne określenie, na utrzymywanie relacji z dwoma osobami jednocześnie. 

Teraz już John zaczyna mieć wątpliwości.

• If Jenny weren’t my coworker, I’d totally make a move – gdyby Jenny nie była moją współpracowniczką, na pewno zrobiłbym pierwszy krok…
• If I didn’t see her every day at work, it would be much easier to get over her – gdybym codziennie jej nie widywał, dużo łatwiej byłoby o niej zapomnieć.

Bo wiadomo – uczucia w pracy to często równia pochyła. Ale w głowie Johna wszystko jeszcze możliwe…

Trzeci tryb warunkowy

Tutaj wchodzimy w klimat żałowania i rozpamiętywania przeszłości, czyli klasyczne ,,co by było, gdyby…’’. Trzeci tryb warunkowy opisuje sytuacje z przeszłości, które się NIE wydarzyły, ale mogłyby mieć inny przebieg, gdyby coś się stało inaczej.

Struktura:

if+past perfect, would have+past participle
czyli np. If they had communicated better, they wouldn’t have drifted apart.

Po miesiącach rozterek, John decyduje się pohamować swoje uczucia i zapędy (he holds his horses). Niemniej, prędzej czy później przychodzi czas na imprezę firmową. Po kilku głębszych John myśli sobie:

• If I had told her how I felt earlier, maybe she would have fancied me back – gdybym jej powiedział o swoich uczuciach, może by je odwzajemniła.
• Albo z wyrzutem: If I hadn’t played hard to get, we might have been an item by now – gdybym nie zgrywał trudnego do zdobycia, może bylibyśmy już parą.

To właśnie ten tryb, którego używamy, kiedy siedzimy o północy w łóżku, przewracamy się z boku na bok i analizujemy każdy szczegół przeszłości z romantyczną nostalgią (lub dramatyzmem godnym telenoweli).

Tryby warunkowe z angielskiego: najważniejsze informacje

Tryby warunkowe to nie tylko szkolna gramatyka, ale też idealne narzędzie do wyrażania miłości, rozterek, flirtów i dramatów – zarówno tych prawdziwych, jak i wyimaginowanych. Zerowy tryb pomoże Ci brzmieć jak ktoś, kto zna się na życiu, pierwszy doda Ci odwagi do planowania przyszłości (z kimś lub bez), drugi pozwoli Ci bezpiecznie gdybać, a trzeci… no cóż, trzeci to już czysta melancholia i analiza każdego co by było, gdyby. Więc, jeśli chcesz zdawać maturę z angielskiego i jednocześnie mówić o uczuciach z gramatyczną klasą – opanuj tryby warunkowe.

I to już wszystko na dzisiaj! Pamiętaj, if you study now, you will thank yourself later.

Zależy Ci na dobrym wyniku z egzaminu dojrzałości? Zapisz się na kursy w Indeksie w Kieszeni i zacznij przygotowanie do matury już teraz!