Czasy przyszłe w angielskim (ang. future tenses) to zestaw konstrukcji, które pozwalają mówić o wydarzeniach w przyszłości. Wbrew powszechnemu przekonaniu, język angielski nie ma jednego „czasu przyszłego” w takim sensie, jak rozumiemy to w języku polskim. Zamiast tego korzysta z różnych form gramatycznych, które stosuje się w zależności od kontekstu.
Najważniejsze informacje, których dowiesz się z tego artykułu:
Chcesz dobrze zrozumieć inne, równie ważne zagadnienia z angielskiego? Sprawdź nasz artykuł o czasownikach modalnych w języku angielskim!
W języku angielskim nie istnieje jeden uniwersalny czas przyszły, tak jak w języku polskim. Zamiast tego mamy kilka różnych konstrukcji gramatycznych, które pełnią funkcję „czasów przyszłych”. Każda z nich ma swoje zastosowanie – inne formy wybierzemy, gdy mówimy o planach, inne, gdy przewidujemy pogodę, a jeszcze inne, gdy chcemy podkreślić czas trwania jakiejś czynności w przyszłości.
Do wyrażania przyszłości w angielskim używa się przede wszystkim:
Wybór właściwego „czasu przyszłego” w angielskim zależy od tego, co chcemy podkreślić w zdaniu: czy liczy się sam fakt zdarzenia, jego plan, przewidywany przebieg, czy może moment zakończenia. Dlatego znajomość wszystkich form i ich kontekstów jest kluczem do swobodnej komunikacji – zarówno w mowie, jak i w piśmie.
Czasy przyszłe w angielskim to temat, który musisz opanować przed:
Źródło: www.pixabay.com
Kiedy używać?
Unikaj, jeśli mówisz o zaplanowanych wydarzeniach – wtedy lepsze będzie be going to lub czas Present Continuous w funkcji przyszłej.
Kiedy używać?
Be going to podkreśla, że coś już było w planie, a nie zostało wymyślone w tym momencie.
Kiedy używać?
Dlaczego warto znać? Dodaje naturalności i pokazuje, że potrafimy mówić o „przyszłych sytuacjach w trakcie trwania”.
Kiedy używać?
Aby powiedzieć, że coś będzie zakończone przed pewnym momentem w przyszłości: By Friday, I’ll have finished the report.
Często używa się go z wyrażeniami typu by the time, before, by next year.
Kiedy używać?
Gdy chcemy podkreślić długość trwania czynności do konkretnego momentu w przyszłości: By June, I’ll have been working here for five years.
Dlaczego to ważne? To forma mniej popularna, ale warta poznania – dodaje precyzji i jest mile widziana w języku formalnym.
Podsumowując, wybór czasu przyszłego w angielskim zależy od tego, co chcesz zakomunikować:
Future Perfect Continuous – długość trwania czynności do określonej chwili.
Źródło: www.napkin.ai (grafika wygenerowana przez Indeks w Kieszeni)
Wybór odpowiedniego czasu przyszłego w języku angielskim zależy przede wszystkim od kontekstu, w jakim mówimy, oraz od tego, co chcemy podkreślić.
Jeśli decyzję podejmujemy spontanicznie, w momencie mówienia, lub składamy obietnicę, najczęściej sięgniemy po will. Przykładem może być sytuacja, gdy ktoś mówi: I’m tired – I’ll go to bed early tonight albo deklaruje pomoc: I’ll help you with your homework. Will stosujemy też w przewidywaniach opartych na opinii, bez konkretnych dowodów, jak w zdaniu: I think prices will go up next year. Nie jest to jednak najlepszy wybór, gdy mówimy o wydarzeniach zaplanowanych wcześniej.
Jeżeli chcemy podkreślić, że decyzja została podjęta jeszcze przed rozmową, albo prognoza opiera się na widocznych faktach, użyjemy konstrukcji be going to. To idealne rozwiązanie, gdy informujemy o planach, na przykład: I’m going to visit my grandparents this weekend, albo przewidujemy coś na podstawie obserwacji: Look at the sky – it’s going to snow.
Czas Future Continuous stosujemy wtedy, gdy chcemy opisać czynność, która będzie trwała o określonej porze w przyszłości. Może to być opis naszych planów na jutro: This time tomorrow, I’ll be lying on the beach, albo neutralne zapowiedzenie ustalonego wydarzenia, np. We’ll be discussing the project next Monday. Ten czas nadaje wypowiedzi formalny i nieco bardziej neutralny ton.
Future Perfect przyda się w sytuacjach, gdy chcemy zaznaczyć, że coś zostanie zakończone przed określonym momentem w przyszłości. Dobrym przykładem jest zdanie: By next week, I’ll have completed the training. W konstrukcji tej często pojawiają się wyrażenia by the time, before czy by next year.
Najbardziej precyzyjną, choć rzadziej używaną formą jest Future Perfect Continuous. Dzięki niej możemy podkreślić długość trwania czynności do określonego momentu w przyszłości, jak w zdaniu: By June, I’ll have been studying here for three years. Ta konstrukcja sprawdza się szczególnie w języku formalnym, na egzaminach czy w wypowiedziach pisemnych, gdy zależy nam na precyzji.
W praktyce wybór czasu przyszłego sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: co jest najważniejsze w mojej wypowiedzi? Sam fakt zdarzenia najlepiej odda will, zaplanowane działania be going to, trwanie czynności Future Continuous, zakończenie przed konkretnym momentem Future Perfect, a długość trwania do pewnego momentu – Future Perfect Continuous. Umiejętne dobieranie tych form sprawi, że wypowiedzi w języku angielskim staną się nie tylko poprawne, ale też naturalne i precyzyjne.
Źródło: www.pixabay.com
W języku polskim pojęcie „czas przyszły” jest dość proste – tworzymy go, zmieniając formę czasownika lub dodając odpowiednie słowo posiłkowe. Możemy powiedzieć pójdę, zrobię czy będę pracować, a forma gramatyczna jasno pokazuje, że mowa o przyszłości.
W języku angielskim sprawa wygląda inaczej. Tu nie ma jednego, ściśle określonego czasu przyszłego, który zmienia się w taki sam sposób jak czas przeszły (went, saw) czy teraźniejszy (goes, sees). Zamiast tego, język angielski korzysta z kilku odmiennych konstrukcji, które wyrażają przyszłość – każda z nich używana jest w innych sytuacjach i niesie subtelne różnice znaczeniowe.
To oznacza, że tłumacząc polskie zdanie w czasie przyszłym, trzeba dopasować formę angielską do kontekstu, a nie tylko „przełożyć” czasownik. Jeśli w polskim powiemy Jutro pójdę do kina, po angielsku możemy użyć zarówno I will go to the cinema tomorrow (decyzja w momencie mówienia), jak i I’m going to go to the cinema tomorrow (plan ustalony wcześniej). Podobnie zdanie Do tego czasu skończę projekt będzie wymagało Future Perfect: I will have finished the project by then, bo tu kluczowe jest podkreślenie momentu zakończenia pracy.
Znajomość tej różnicy jest szczególnie ważna dla osób przygotowujących się do egzaminu ósmoklasisty, matury z języka angielskiego czy Olimpiad językowych. W polskim „czas przyszły” jest jedną kategorią gramatyczną, w angielskim – całym zestawem narzędzi, z których trzeba wybrać to najlepiej pasujące do sytuacji. To właśnie precyzyjny dobór konstrukcji sprawia, że angielskie wypowiedzi brzmią naturalnie i profesjonalnie.
Szukasz kompleksowego kursu przygotowującego do egzaminów z języka angielskiego? Sprawdź naszą ofertę i rozpocznij naukę z Indeksem w Kieszeni!
Future Simple, Future Continuous, Future Perfect, Future Perfect Continuous oraz konstrukcja be going to.
W zależności od kontekstu, np. will dla decyzji i prognoz, be going to dla planów, Future Continuous dla trwania czynności.
Nie w sensie gramatycznym – są jedynie formy do wyrażania przyszłości.
Will to decyzja lub przewidywanie bez dowodów, be going to – plan lub przewidywanie na podstawie obserwacji.
Strona przygotowana przez Zyskowni.pl